Dag 9, 10 september 2007: Xi’an, park, muur, stad, vlucht naar Lijiang via Kunming

Na een heerlijke nacht sta ik om 7:30 uur op en pak mijn koffer en rugzak helemaal uit en weer helemaal in. Dit ritueel zal zich de komende dagen nog vele malen herhalen. Om 8:30 uur ontbijt ik uitgebreid samen met Mike. Ik haal mijn spullen uit mijn kamer en check alvast uit, zodat ik deze dag mijn handen vrij heb om Xi’an verder te verkennen. Op de kaart heb ik uitgevogeld welke richting ik moet lopen om in het park te komen. Mike gaat met mij mee en we lopen de brede straat uit richting de omringende muur en stadspoort. Als we de zuiderpoort gepasseerd zijn, steken wij de straat over, ontwijken een partij auto’s en enkele stampvolle autobussen en lopen meteen links het park in. Het is een lang smal park dat direct buiten de poort tegen de stadsmuur gelegen is. Aan de andere kant van het park ligt een breed kanaal. In het park heerst een weldadige rust. Een scherp contrast met het hectische verkeer dat wij zojuist getrotseerd hebben.  Op een kleine binnenplaats beoefenen enkele vrouwen tai chi. Even verderop staan een paar banken, gedeeltelijk bezet door oudere mannen en vrouwen. Voor de banken is een klein ovaal circuit aangelegd. Het pad is daar 1.50 meter breed en bestaat uit kleine puntige steentjes, die rechtop ingelegd zijn. Ik zie nu ook beter wat die mannen en vrouwen aan het doen zijn op de bank. Ze trekken daar hun schoenen en sommigen ook hun sokken uit om vervolgens rondjes te gaan lopen op de puntige steentjes. Met hun armen doen zij tegelijkertijd oefeningen. Je zou dit het beste kunnen vergelijken met een soort voetzool reflexmassage. De deelnemers knikken, lachen en maken uitnodigende gebaren. Het park is met veel zorg aangelegd en goed onderhouden. In de verte hoor ik zachte muziek. Ik loop er op af. Twee mannen zitten op een stenen bankje en spelen op een Chinese 2-snarige viool (erhu). Een vrouw in een regenjas heeft haar fiets tegen een hekje gezet, daarna haar jas uitgetrokken en staat nu met hoge stem en vol overgave te zingen. Het blijkt een deel van een Chinese opera te zijn. Een toehoorder zit ritmisch mee te klappen. Ik schuifel steeds dichterbij. Het is prachtig en ik sta gefascineerd te kijken. Het is zo mooi de intensiteit, ernst en geconcentreerdheid van deze mensen te zien en te voelen. De vrouwen die op een bankje tegenover de muzikanten zitten te luisteren, nodigen mij uit naast hun plaats te nemen. Eén van de vrouwen staat meteen op en biedt mij haar kussentje aan. Ik geniet. Na afloop applaudisseer ik enthousiast. Iedereen lacht, buigt en begint ook te klappen. Ik neem afscheid met een buiging. Een stuk je verder zijn een aantal mannen met ontbloot bovenlijf gymnastische oefeningen aan het doen. Er staan allerlei toestellen in het park, waarbij steeds andere spiergroepen geoefend kunnen worden. Er is dus over nagedacht. Voor ieder is wat wils. Eén van de mannen ziet dat ik sta te fotograferen en slooft zich nog eens extra uit door zich lachend als een aap langs een rek te slingeren. De overeenkomst is treffend. Een man staat op een grasveldje in z’n eentje tai chi te beoefenen. Hij doet dat gewapend met een uitschuifbaar zwaard en een i-pod. Hij ziet niemand en gaat onverstoorbaar door met zijn oefeningen. Het is een steeds terugkerende serie bewegingen die hij herhaalt in alle vier de windstreken. 

Nadat we nog een groepje muciserende mannen, een ploeg volleyballers en badmintonspelers gepasseerd zijn, arriveren wij bij de volgende poort die wij onderdoor lopen. We nemen dezelfde weg terug, maar nu over de muur. De weg over deze muur heeft de breedte van een boulevard. De lengte is 13,7 km en voor de liefhebbers zijn er fietsen te huur. Er rijden zelfs elektrische wagentjes. Ik heb een mooi uitzicht over een deel van de stad, een deel en niet meer dan dat. Als we terug zijn bij de zuiderpoort verlaten wij de stadsmuur en lopen weer de binnenstad in. Langs de brede drukke wegen zijn volop grote warenhuizen. We lopen een willekeurige binnen. De gehele parterre ( in China is dat de eerste etage) staat in het teken van het naderende moonfestival, één van de belangrijkste feesten van de Chinezen. Er worden dan mooncakes gegeten dus de benedenverdieping is volledig gevuld met allerlei luxe dozen, blikken en andere verpakkingen met mooncakes. Gelukkig heeft dit warenhuis nog wel iets meer te koop. Er zijn, behalve één verdieping onder de grond, ook nog 14 verdiepingen er boven. 

Omdat we wel iets willen eten en drinken bezoeken wij de lunchroom op de veertiende etage. Deze is natuurlijk weer heel  groot. Het is selfservice. Er zijn allemaal afzonderlijke balies en er is veel keuze uit spijs en drank. Het systeem werkt als volgt: je koopt een soort creditkaart voor een bepaald bedrag. Met deze creditcard koop je dan bij één of meerdere balies datgene wat je uitgekozen hebt en aan het eind lever je bij de kassa je creditkaart weer in en krijgt het geld wat over is contant terug. Als je het systeem één keer door hebt is het heel gemakkelijk… Als ik op de bovenste roltrap sta heb ik kan ik duizelingwekkend ver naar beneden kijken. Het warenhuis verkoopt werkelijk alles. 3 etages alleen dameskleding. Het valt mij op dat de kleding hier niet veel goedkoper is dan bij ons. Ik kijk nog even bij de afdeling keyboards, een zaal vol met de nieuwste keyboards met de nieuwste snufjes. Terug naar het hotel.

Om 13:30 uur  is het verzamelen in de lobby van het hotel. We worden met de bus naar het vliegveld gebracht. Onderweg neemt de locale gids afscheid van ons met een (Amerikaans) lied. Hij is erg trots en ik vind het erg niet mooi. Tijdens het inchecken krijgt een Chinese knipkunstenaar mij op de korrel. We staan in de rij en hij loopt een stukje met mij mee. Intussen knipt hij er lustig op los en in minder dan geen tijd heeft hij een portretje van mij klaar. Natuurlijk koop ik het van hem. In de tijd dat wij staan te wachten maakt hij drie portretten. Na een opvallend strenge veiligheidscontrole vertrekken wij om 16:40 uur. We vliegen met China Eastern, een degelijke maatschappij die met moderne vliegtuigen vliegt. China heeft vele luchtvaartmaatschappijen. Iedere provincie heeft minstens één luchtvaartmaatschappij dus het zullen er wel minstens 40 zijn. Om 18:25 uur maken we een tussenstop in Kunming en een uur later vliegen we dan uiteindelijk naar Lijiang, waar wij om 20:05 uur aankomen. Daarna is het nog ruim een half uur hobbelen in de bus. Het is al donker dus ik kan rustig even mijn ogen dichtdoen. De stadskern van Lijiang is niet met de bus te bereiken. We worden opgewacht door een man met een fiets, eigenlijk is het een driewieler met een bakje. Het lukt de man om bijna al onze bagage op dit bakje te stapelen en deze kofferpagode ook nog in beweging te krijgen, een ware circusact. De rest gaat mee met een andere man met fiets die uit het niets komt opdagen. Gelukkig loopt de weg wat naar beneden, maar ja, er zal ook een moment komen dat onze bagage weer terug moet. Om 22:00 uur hebben we in de buurt van het hotel een geschikt restaurant gevonden en zitten aan het avondmaal.