Mijn reis naar China is begonnen.

Op Schiphol bemachtigen we een bagagekarretje en ik laat de drukte en onrust van het vliegveld op me inwerken. Ervaren reizigers die met een geroutineerd gebaar hun koffer inchecken. Opgewonden vakantiegangers die nerveus heen en weer drentelen. Altijd leuk zo’n vliegveld, vooral als je zelf reiziger bent.

Inchecken is niet nodig, dat had ik de dag tevoren al gedaan via internet. Ik heb met wat ruilwerk via mijn toetsenbord twee plaatsen naast elkaar weten te bemachtigen, waarvan één bij het raam. De koffers geven we af bij balie 13-14 en de tijd is aan ons. We passeren de douane nog niet en gaan een hapje eten en een slokje drinken. Om 15:00 uur wil ik bij de incheckbalie nog even kijken of er een medewerker van Dimsum is. En jawel, er is helemaal niemand. Oké, dan maar langs de douane en beveiligingsbeambten. Alles wordt doorgelicht en ik word uitgebreid bevoeld. Als ik dat achter de rug heb, mijn rugzak geïnstalleerd en het fototoestel weer aan de schouder, lopen we het relatief rustige niemandsterrein op.

De taxfree winkeltjes van vroeger zijn er niet meer. Alles is selfservice. Ik zoek een lekker luchtje voor Bettie. Iets met kamperfoeliegeur, van Yves Rocher bijvoorbeeld. “Nee meneer, dat moet u proberen via internet of zo”, zegt de locale gastvrouw met een ondertoon vol minachting. Ik voel me een parfumdebiel. Ik ga op mijn geurgevoel af en vind uiteindelijk “Allure”van Chanel. Yes, dat is het! Het flesje gaat in een doorzichtig zakje dat hermetisch wordt afgesloten. We dwalen nog een tijdje nutteloos rond en lopen en glijden via het tapis roulant op ons gemak naar de juiste gate. “Mind your staps!” zegt een mevrouw via een luidspreker bij iedere op- en afgang van het rollende tapijt. De woorden zullen haar ingefluisterd zijn door een voorzichtige verzekeringsmaatschappij, die geen zin heeft letselschades uit te keren. Opnieuw wachten. We zoeken een rustige plek, waar we na een tijdje weggestuurd worden, want bij het boarden worden we opnieuw gecheckt. Op het moment dat het boarden gaat beginnen, springt iedereen tegelijkertijd op en allen persen zich in een lange zigzag rij à la de Efteling. Alleen het bordje "vanaf hier nog 20 minuten” ontbreekt. Met verbazing bekijk ik dit tafereel. Ik bel Bettie nog even. We wachten rustig een kwartier tot de rij praktisch is opgelost en sluiten ons dan aan. Opnieuw je zakken leeg maken en zelfs de broeksriem moet af. Ik zie meerdere heren, waaronder ikzelf, met moeite hun broek ophoudend, door het poortje schuifelen. En dan kunnen we eindelijk aan boord, nadat ik nog even snel een AD heb gescoord.

Nadat we in de Boeing 747 voetje voor voetje naar onze plaatsen zijn gelaveerd, prop ik de bagageruimte boven onze stoelen vol. Gauw de klep dicht voordat alles weer beneden ligt. Ine zit bij het raam en ik in het midden. Ik heb dat allemaal toch maar mooi geregeld via internet, hoewel… het blijkt dat we een schitterend uitzicht hebben op de vleugel rechts van ons. En ik moet toegeven, het is een schitterende vleugel. Ik heb deze uitgebreid kunnen bestuderen. Links van mij zit een Belgische zakenman, die al vrij snel een praatje begint. “Met vakantie? Een rondreis?” Na wat heen en weer geklets en de altijd weer vermakelijke synchrone ritmische gymnastiekoefeningen van de stewardessen (bij de KLM zijn ze wat ouder), waarbij uitgelegd wordt hoe we ons kunnen redden bij eventuele calamiteiten, taxiet de kist naar de startbaan. Precies op tijd, om 17:35 uur. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Mijn reisgenote slaat een sneaky kruisje. Sneaky, omdat ze net doet alsof ze het haar uit haar gezicht veegt en sneaky omdat het maar een “ine” mini kruisje is. Wat zou ze nu eigenlijk afsmeken bij de Heer? Veel bescherming voor zichzelf of een beetje bescherming voor het hele toestel? Ik weet het niet. Het kruisje is echt te klein voor een all in-all risk verzekering. Deze bezwering, dit ritueel zou zich verder bij iedere start en iedere landing herhalen. Als ik dit schrijf begin ik ietwat te twijfelen aan mijn woorden, tja, uiteindelijk zijn we toch zonder kleerscheuren thuisgekomen. Zou dat toch komen door die... 17:45 uur gaan we de lucht in. De Belg begint te vertellen over zijn werk. Hij bezit een bedrijf waar parket wordt gemaakt. Hout wordt vanuit Europa eerst naar Noord-China vervoerd, daar wordt het verwerkt tot parket en daarna wordt het weer naar België gezonden. Hoezo, goedkope arbeidskrachten in China? Maar het is moeilijker geworden goede afspraken te maken met de Chinezen sinds ze het grote geld hebben geroken. Vandaar ook dat gedoe met het speelgoed van de Martelfabriek. De locale Chinees weet aan iets goedkopere verf (met een iets te hoog loodgehalte) te komen dan afgesproken is en verdient zo zelf een extra stevig zakcentje. De Chinese regering straft dit soort vergrijpen zeer streng. Op corruptie staat zelfs de doodstraf. Hoeveel executies er per jaar uitgevoerd worden, is onbekend. In 2005 volgens officiële cijfers 1770 mensen. Volgens Amnesty International 8000 mensen. Het gesprek stagneert, de oortelefoontjes zijn uitgereikt en de eerste film, Spiderman, begint. We krijgen een drankje aangeboden en al snel zit ik aan de rode wijn. En daarna volgen, met tussenpozen, nog drie films. Slaapverwekkend, maar dat schijnt ook de bedoeling te zijn. Schoenen uit, ik probeer wat te slapen in de bus met te krappe zitplaatsen, veel meer is het niet. Tussendoor eten (kip of pasta) en rode wijn drinken. Dat laatste bevalt wel. De Chileense Cabernet Sauvignon is goed. Ook het tweede flesje valt lekker. Ik kies kip, dat wil zeggen een paar kleine stukjes kipfilet met rijst en een hap spinazie, een bakje salade en een romig toetje met rode vruchtjes en natuurlijk weer rode wijn (de rest uit het flesje van Ine). Tegen middernacht krijgen we een chocolade ijsje in een bekertje en jus d’orange. Intussen zijn we ook nog getrakteerd op Mr.Bean in Cannes. De passagiers krijgen het advies de raamluikjes te sluiten, omdat de ochtendstond al heel spoedig goud in de mond zal hebben, want in Beijing (trouwens, in heel China) zal het zes uur later zijn. Om 1:10 uur (!) wordt het ontbijt uitgeserveerd. Het bestaat uit een warm meergranen broodje met gesmolten kaas, iets gezonds met rozijnen (Goeiemorgen… of zo), Actimel (lekker), vruchtjes op sap (ook lekker), vruchtenyoghurt (heb ik niet opgegeten) en koffie. Exact om 9:30 uur plaatselijke tijd, bij ons is het 2:30 uur ’s nachts, landt het toestel. Tijd voor twee kruisjes: één voor het landen en één erna.