actieve euthanasie

“Dokter, ik wil niet meer.”
Hij zei het zachtjes maar vastberaden.
Mijnheer Endhoven had al in het begin van zijn ziekbed aangegeven dat hij op zeker moment om euthanasie zou vragen.
Hij was opgegeven door de internist, chirurg en oncoloog.
Het was voor mij de eerste keer dat ik echt actieve euthanasie zou toepassen.
Waarom spreek ik over echt?
Iedere huisarts weet wat ik bedoel.
Voordat er ooit over het item euthanasie gesproken werd, laat staan enige wetgeving bestond, vond in de praktijk al euthanasie plaats.
Niet echt actief, maar wel b.v. wat meer morfine om de pijn te bestrijden bij terminale patiënten.
Het was algemeen bekend dat daardoor het leven bekort zou worden.
Met mijnheer Van Endhoven en zijn vrouw had ik het uitgebreid doorgesproken.
In een later stadium waren ook zijn twee kinderen aanwezig bij de gesprekken.
Mijnheer Endhoven had maagkanker en kreeg steeds meer pijn.
Hij was ernstig vermagerd en het leed stond met hoofdletters op zijn voorhoofd te lezen.
Ik wilde alles tot in de finesses voorbereiden.
Toen hij aangaf dat hij wilde dat het af zou lopen, belde ik een collega en vroeg of hij wilde komen om objectief te beoordelen of deze patiënt in aanmerking kon komen voor euthanasie.
Mijn collega beoordeelde de situatie en de toestand van mijnheer Endhoven en kwam tot de conclusie dat mijnheer Endhoven nodeloos pijn begon te lijden en dat de situatie uitzichtloos was.
Nadat ik terug was in de praktijk belde ik de gemeentelijke lijkschouwer en bracht hem op de hoogte dat mijnheer Endhoven, wonende Horstsingel, nr. 45, op zondag a.s. een niet natuurlijke dood, d.m.v. euthanasie, zou sterven.
De gemeentelijk lijkschouwer zou alvast de officier van justitie informeren en ik kreeg een telefoonnummer, zodat ik de gemeentelijk lijkschouwer rechtstreeks kon bereiken.
Daarna reed ik naar de apotheek, informeerde de apotheker over het te voeren beleid met betrekking tot mijnheer Endhoven.
Later op de dag werden de benodigde medicamenten bij mij bezorgd.
Het was vrijdag, het weekend had ik vrij, zodat ik mij helemaal kon concentreren op de familie Endhoven.
Zaterdag ging ik tweemaal kijken bij mijnheer Endhoven.
Sinds wij hadden afgesproken dat ik zondag euthanasie zou toepassen, was hij duidelijk rustiger geworden.
Ik hielp hem een slokje thee te drinken.
Het enige dat hij zei, was: “Ik ben zo blij dat het bijna afgelopen is.”
Even kwam de neiging bij mij op om nu…, nee het was beter te wachten tot morgen.
Iedereen had zich daar op ingesteld.
Op zondagmorgen zou ik om elf uur ’s morgens komen.
Ik was al om half negen naar de praktijk gereden.
In de praktijk ging ik achter mijn bureau zitten, boordevol onzekerheden.
Kan ik dit?
Mag ik dit?
Ik kreeg associaties met concentratiekampen, waar ontelbare malen het leven van onschuldige mensen beëindigd was met een 'simpele' handgreep.
Hoe kwam ik daar nou bij?
Dit was toch iets heel anders?
Ja, dit was iets heel anders.
Deze beslissing was gebaseerd op respect voor de ander.
Gebaseerd op het lijden willen verlichten.
Ik begon, zittend aan mijn bureau, de injecties klaar te maken.
De vloeistof trok ik vast op in de spuiten.
Naalden, gaasjes, stuwband klaarleggen.
Weer vlogen er allerlei spoken door mijn hoofd.
Hij zal toch vijf minuten na de ingreep niet weer wakker worden?
Dat zal hem en mij toch niet gebeuren?
Nee, natuurlijk niet!
Alles is toch goed voorbereid?
Om tien voor half elf reed ik naar de Horstsingel 45.
Het was nog stil op straat en er scheen een flauw voorjaarszonnetje.
Om half elf liep ik de trap op naar de slaapkamer van mijnheer Endhoven.
Hij begroette mij blij, was helderder dan de dagen daarvoor.
Het had bijna iets feestelijks.
“Oh, dokter, ik ben zo blij dat u er bent, dat het nu gaat gebeuren.”
“Ja, je weet het zeker, hè?”
“Ja, heel zeker.
Ik wil die pijn niet meer.
Het wordt alleen maar erger en ik moet tochy afscheid nemen van alles wat mij dierbaar is.”
Zijn vrouw en kinderen waren inmiddels ook binnengekomen.
In de huiskamer wachtten nog enkele familieleden.
....................................................................................

In mijn boek kunt u lezen hoe het verhaal verder gaat.

                                                                                                                                                           
                                                                                                                                                                                         terug

© copyright paul hammelburg 2008