tom

Tom is de hele middag al opgewonden.
Er wordt in huis gefluisterd, nee gegild, dat Sinterklaas vanavond komt.
Daar moeten nog uitgebreide voorbereidingen voor getroffen worden.
Eerst zijn kamer maar eens opruimen en zijn trommel oppoetsen.
Hoe lang duurt het nog voordat hij komt?
Wanneer is het avond?
Het opruimen lukt niet echt, trommel poetsen gaat een beetje beter.
“Tom, ga maar even lekker douchen.”
“Ja.”
Hij loopt naar boven en begint zich uit te kleden.
“Jij, moet mij helpen.”
Als hij klaar is met douchen, kiepert hij een halve fles Old Spice over zijn hoofd.
Aftershave?
Ja, aftershave.
Tom is namelijk 43 jaar.
Hij heeft het syndroom van Down, hij is een ‘mongool.’
Op deze bijzondere dag mag hij best extra lekker ruiken.
Dus maakt Tom aanstalten om nog een beetje aftershave op zijn nek te smeren.
“Niet op je nek, Tom, dat gaat bijten.”
“Ja, ik wil mijn pak aan, voor Sinterklaas”
Tom heeft voor zon- en feestdagen een donkerblauw kostuum met krijtstreepje en vest.
Er komt een hel blauw overhemd bij en een rode stropdas, die al voorgeknoopt in zijn kast hangt.
Hij is een grote fan van Sinterklaas.
Op zijn kamer hangt een  poster met een levensgrote afbeelding van de goedheiligman.
Soms begint hij in mei of in juli plotseling een hele verhandeling over Sinterklaas, die nu ook wel aan het zwemmen zal zijn of bij Albert Heyn boodschappen aan het doen is.
De warme maaltijd wordt in een rap tempo naar binnen gepropt en Tom neemt alvast een strategische positie in, vlak bij de voordeur.
Het zal nog wel een uurtje duren voordat de Sint komt, maar hij zit klaar.
De anderen roepen, lachen en springen door de kamer, maar Tom laat zich door niets van de wijs brengen.
Er gaat een Sinterklaas cd op en Tom doet een laatste korte training door mee te trommelen op de bank.
Even verlaat hij zijn plekje en loopt naar de spiegel.
Uit zijn binnenzak haalt hij een klein kammetje, waarmee hij zijn haren nog even recht legt.
Inmiddels liggen zijn beide schouders vol roos.
Dan gaat eindelijk de bel!
Tom vliegt overeind en loopt snel de gang door naar de voordeur.
De deur gaat open en daar staat hij, zijn idool, Sinterklaas, dit jaar zelfs met twee pieten.
En daar gaat Tom los: “Goedenavond, Sinterklaas, harte… hartelijk welkom. Komt u binnen.”
Het komt er met een donkere keelklank en in staccato uit.
Een diepe zucht volgt, zo, dat is gelukt.
Na ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht’ gaat de Sint zitten op de voor hem bestemde stoel.
Tom duwt één van de pieten een beetje opzij en gaat pal naast de stoel staan.
Gelukkig onthoudt St. Nicolaas alles en dus ook dat je Tom geen groter plezier kan doen dan hem op de staf te laten passen.
“Tom, zou jij de staf voor mij willen vasthouden?”
Er verschijnt een stralende lach, van oor tot oor.
Zijn ogen beginnen te glinsteren.
Met beide handen pakt hij de staf aan en richt zijn blik op de krul boven hem.
Dit hoogst verantwoordelijk werk wil en zal hij tot een goed einde brengen.
De Sint spreekt iedereen toe en deelt cadeautjes uit.
Als Tom aan de beurt is gaat hij recht voor Sinterklaas staan.
De staf tussen hem en de Sint.
“Wil jij misschien voor mij een beetje trommelen?”
“Ja, die is op mijn kamer.”
Nu breekt er een moeilijk moment aan voor Tom.
Hij kan niet èn trommelen èn de staf vasthouden.
Eén van de pieten wil de staf van Tom aannemen, maar die vertrouwt dat niet helemaal.
En dus geeft hij de staf terug aan Sinterklaas.
Dat kan in ieder geval geen kwaad.
Hij verdwijnt naar boven.
.............................................................................

                                                                                                                                                           
                                                                                                                                                                                 terug

© copyright paul hammelburg 2008